Η ιστορία του Κυπριακού – από μια διαφορετική προσέγγιση

Η Κύπρος των κατακτητών..….. Ως νέος κρίκος στην αλυσίδα τους, το 1571 μ.Χ., προστίθεται η ακμάζουσα τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία. Kρίκος μιας πολύπλευρης καταπίεσης και εξισλαμισμού των Ελληνορθoδόξων. Εξισλαμισμοί που συνέτειναν στην αισθητή μείωση των Ελλήνων του νησιού και την πληθυσμιακή υπεροχή των μουσουλμάνων. Αρκετοί ξένοι περιηγητές (Α. Drummond 1745, M. De Vezin 1790, κ.ά.), καθώς και ντόπιοι χρονικογράφοι της εποχής (Αρχιμανδρίτης Κυπριανός), αναφέρονται με αριθμούς στη συγκεκριμένη δημογραφική αλλαγή που παρατηρήθηκε στην Κύπρο κατά την Περίοδο της Τουρκοκρατίας. Ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία όδευαν ταχέως προς εξαφάνιση από τη Μεγαλόνησο.

Ύστερα από προτροπή της διορατικής αγγλικής διπλωματίας, η ΄΄Υψηλή Πύλη΄΄ παραχώρησε τα μεταρρυθμιστικά διατάγματα ΄΄Χάττ-ι Σερίφ του Γκιουλχανέ (1839) και Χάττ-ι Χιουμαγιούν (1856),΄΄ με τα οποία, ανάμεσα σ΄ άλλα, παραχωρούνταν και θρησκευτικές ελευθερίες στους μη μουσουλμάνους της αυτοκρατορίας. Ακολούθησε μια απρόβλεπτη, εθνοσωτήρια για τον κυπριακό ελληνισμό, διοικητική αλλαγή στο νησί. Το 1878, η Βρετανία, σε αντάλλαγμα της υποστήριξης της προς την Τουρκία, κατά τον Κριμαϊκό Πόλεμο (1854 – 1857) εναντίον της Ρωσίας, ανέλαβε τη διοίκηση της Κύπρου. Η προσάρτηση έγινε το 1914, ενώ το 1925 το νησί ανακηρύχθηκε επίσημα βρετανική αποικία. Το πέρασμα της σκυτάλης από τους Οθωμανούς στους Άγγλους κατακτητές, πρέπει να θεωρείται εθνοσωτήριο για τον Ελληνοχριστιανικό πληθυσμό, γιατί διαφορετικά, η Κύπρος μέχρι σήμερα, θ΄ αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος της Τουρκίας, με μεγάλες πιθανότητες αφανισμού των χριστιανών κατοίκων της.

Οι Άγγλοι, κατά κανόνα, σέβονταν τη θρησκεία όλων των φυλετικών ομάδων του τόπου. Στις πόλεις και τα χωριά της Κύπρου κτίστηκαν καινούριοι ναοί, ενώ επανεμφανίστηκε ο γυναικείος μοναχισμός, του οποίου η λειτουργία είχε τερματιστεί κατά την τουρκοκρατία. Η παιδεία, με τη στήριξη των τοπικών αρχών και τη συμπαράσταση της βρετανικής διοίκησης, μπήκε σε στέρεες βάσεις. Αρκετοί απόφοιτοι Γυμνασίων συνεχίζουν τις σπουδές τους σε Τριτοβάθμιες Σχολές της Ελλάδας και άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Ο κυπριακός λαός, στη μεγάλη πλειοψηφία του, ασπάζεται το δυτικό τρόπο ζωής. Η ενδυμασία των κατοίκων αλλάζει. Το τουρκικό ΄΄φέσι΄΄ αντικαθίσταται από το καπέλο, η βράκα από το παντελόνι, η γυναικεία ΄΄σαγιά΄΄ από τα φορέματα. Η αγγλική διοίκηση αποδεικνύεται υποδειγματική και η δικαιοσύνη της (σε πολιτικά θέματα) αδέκαστη. ΄΄Μούλλωσε Μουσταφά νταή τζι η κρίση εν Εγγλέζα, εν τζι εν η κρίση της Τουρτζιάς που την επαιριπέζαν.΄΄(Βασίλης Μιχαηλίδης).

Από τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, ο πολυποθούμενος αέρας της ελευθερίας άρχισε να δροσίζει και να ξυπνά τις υπνώττουσες ψυχές και συνειδήσεις του μακροχρόνια υπόδουλου κυπριακού λαού. Ιδιαίτερα μετά την ενσωμάτωση των ΄΄Νέων Χωρών΄΄ στο ελληνικό κράτος – Ήπειρος, Μακεδονία, Θράκη, Κρήτη – ο λυτρωτικός πόθος των Ελληνοκυπρίων εντάθηκε, για να φτάσει στο αποκορύφωμά του το 1950 με το ενωτικό δημοψήφισμα, τρία χρόνια μετά την παραχώρηση των Δωδεκανήσων από την Ιταλία στην Ελλάδα (1947). Ένας πόθος όμως, για τον οποίον οι Κύπριοι δεν είχαν κανένα συμπαραστάτη. Η Ελλάδα δεν είχε ακόμα συνέλθει από την τετράχρονη γερμανική κατοχή (1940 – 1944) και τον εμφύλιο σπαραγμό (1945 – 1949). Πώς να βοηθήσει τους Κύπριους, την ώρα που η ίδια δεχόταν βοήθεια; (Σχέδιο Τρούμαν – Μάρσιαλ). Η Αγγλία, ΄΄λόγω υψίστου΄΄ σημασίας γεωπολιτικών και στρατιωτικών συμφερόντων, δεν εγκατέλειπε το νησί, χωρίς πρώτα να ΄΄κλειδώσει΄΄ τα συμφέροντά της. Η Τουρκία, που είχε στημένο εδώ το αυτί της, άρχισε τώρα να στρέφει εδώ και το μάτι της. Ο ελληνικός κυπριακός λαός, δικαίως ποθώντας την ελευθερία του, ξεσηκώθηκε ένοπλα και πολέμησε ηρωικά τη βρετανική κατοχή. Ήταν η πρώτη φορά που οι Κύπριοι, έμπαιναν ομαδικά στα πεδία των μαχών, μετά την εξέγερση του Σαλαμίνιου βασιλιά Ονήσιλου, ενάντια στους Πέρσες κατακτητές. Δεκάδες τα παλικάρια που έδωσαν τη ζωή τους στον τίμιο αγώνα της ελευθερίας.

Δυστυχώς, οι Άγγλοι ουδέποτε συγχώρεσαν στους Ελληνοκύπριους την εναντίον τους ένοπλη εξέγερση. Γι αυτό το λόγο, αλλά και γι άλλους πολιτικούς, έμελλε να τους ανταποδώσουν σκληρή τιμωρία με τα πύρινα όπλα της διπλωματίας τους. Επαγγελματίες πολιτικοί στην παγκόσμια πολιτική σκηνή, οι Άγγλοι, καλόστησαν τις παγίδες τους, από τις οποίες ακόμα δεν μπόρεσε να ξεφύγει ο απονήρευτος κυπριακός λαός. Καλοί μελετητές της συμπεριφοράς και άριστοι γνώστες της ψυχοσύνθεσης των Κυπρίων, δεν δυσκολεύτηκαν να μας μπλέξουν σ΄ εχιδνοειδή, βυζακτερά  πλοκάμια. Μια πρώτη παγίδα, η μονομερής προσπάθεια βελτίωσης 13 σημείων του Συντάγματος, με την ενθάρρυνση του τότε Άγγλου Αρμοστή στην Κύπρο Σερ Άρθρουρ Κλάρκ. Ήταν η πρώτη τρικλοποδιά, αλλά όχι και η τελευταία. Μπορεί να είχαμε δίκαιο, στη βελτίωση ανωμαλιών του Συντάγματος, αλλά ο κανόνας της διπλωματίας δεν βασίζεται σε αυτό. Η αποτελεσματική διπλωματία βασίζεται στο ρεαλισμό και την εκμετάλλευση των ευκαιριών. Αυτό ακριβώς έκανε και η Άγκυρα, όχι η τουρκοκυπριακή ηγεσία.

Ουσιαστικά, μετά την έναρξη των εχθροπραξιών στα τέλη του 1963, οι Κύπριοι πάλευαν μόνοι ενάντια πολλών. Αμυδρό φως στις ελπίδες τους, φάνηκε το 1964, με την άφιξη στο νησί ελληνικής στρατιωτικής μεραρχίας. Ένα φως, που, πριν καλά – καλά φέξει, έσβησε τον Νιόμβρη του 1967, με την απόσυρση της μεραρχίας. Όνειρο απατηλό, αφού η Τουρκία δεν δεχόταν την Ένωση του νησιού με την Ελλάδα, ενώ οι Δυτικοί Σύμμαχοι ουδέποτε θα επέτρεπαν πόλεμο, ανάμεσα σε δυο χώρες πολιτικοστρατιωτικά ενταγμένες στο Σύμφωνο του Ν.Α.Τ.Ο.  Το πραξικόπημα όσο  και η τουρκική εισβολή που ακολούθησαν, υπήρξαν το αποτέλεσμα σωρείας εσωτερικών λαθών αλλά και ξένων Δυτικογενών παρεμβάσεων. (Γιατί Δυτικογενείς οι παρεμβάσεις; Οι Δυτικοί, μετά τη δημιουργία του Ισραηλινού κράτους, επεδίωκαν και συνεχίζουν να επιδιώκουν, μια νέα κατάσταση πραγμάτων στον ευαίσθητο μεσανατολικό χώρο.)

Kύριος σκοπός της εισβολής ήταν ο πληθυσμιακός διαχωρισμός των δύο κοινοτήτων για οριστική λύση του προβλήματος των μειονοτήτων. Ένας διαχωρισμός που επιτεύχθηκε, για μεν τους Ελληνοκύπρους με βίαιο ξεριζωμό από το κατεχόμενο τμήμα, για δε τους Τουρκοκύπριους με αναίμακτο ειρηνικό διακανονισμό. Οι αρχιτέκτονες του σχεδίου γνώριζαν καλά πως, μόνο με πόλεμο μπορούσε να γίνει κατορθωτός ο διαχωρισμός. Σε περιόδους ειρήνης, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, η εγκατάλειψη κατοικιών και περιουσιών από κατοίκους των δυο φυλετικών ομάδων ήταν αδύνατη. Ο διαχωρισμός έθεσε το κυπριακό σε μια όντως απρόβλεπτη πορεία  για το σύνολο του λαού. Πιστεύουμε ότι, η συγκυβέρνηση όχι Ελλήνων και Τούρκων, αλλά χριστιανών και μουσουλμάνων, εύκολα ή δύσκολα θα απoτραπεί, ΄΄εκ των άνω δυνάμεων΄΄, οι οποίες άλλα έχουν κατά νουν. Οψόμεθα.

This entry was posted in ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ. Bookmark the permalink.